O Noso Bar

O Sétimo Descanso e o Café do Domingo Cóntase que, despois dos seis días titánicos de crear ceos, mares e montañas, Deus decidiu descansar ao sétimo. O que non se conta é que, no seu primeiro domingo de asueto eterno, sintiu o antoxo dun café. Non un celestial, etéreo e perfecto, senón un terreal, co rumor da vida cotiá de fondo. Baixou, pois, disfrazado de viaxeiro cansado, a unha pequena aldea onde o tempo parecía ter quedado dormido nunha butaca. Seguiu o aroma a café recentemente feito até unha porta entreaberta. O cartel dicía "O Recuncho Alba", pero o silencio dentro dicía máis. Ao entrar, atopou un lugar encantador. Tiña unha luz perfecta, mesas de madeira nobre e unha aura de paz que ata a El lle resultaba familiar. Pero estaba case baleiro. Unha soa persoa atendía, cun sorriso amable mais cun brillo de preocupación nos ollos. —Bos días —dixo o Creador, sentándose—. Que ten para ofrecer un domingo como hoxe? O dueño, un home humilde con babador, encolleuse levemente de ombros. —Desafortunadamente, por cousas do domingo... non hai moito. Un café clásico e unhas magdalenas. É o que hai. Deus asentiu cun sorriso comprensivo. "Clásico" era unha palabra bonita para "o de sempre". E as magdalenas, aínda que caseiras, parecían tristes no seu prato solitario. Mentres saboreaba o café, que estaba ben mais non memorable, observou ao home. Vía nel o potencial dun oasis, dese lugar onde toda a vila quixera ir, o corazón da comunidade. Ao rematar, o viaxeiro deixou o pago e unha nota escrita nunha servilleta. O dueño recolleuna e leu: "Tes un diamante en bruto. Un lugar onde toda a vila querría ir. Pero hai que darlles o que buscan, non só o que é doado ofrecer. A vida, como o domingo, é imprevisible. Hai que estar preparados sempre. Ánovos a que levantedes ese lugar encantador. Se me equivoco, pois haberá que cambiar de oficio. Pero non te equivocas ao elixir servir." Asinaba: Un humilde samaritano que pasou por aí. Espero volver pronto. Esa nota foi como unha faísca. O dueño non era un home vanidoso, mais as palabras resonaron cunha verdade estraña. Ao día seguinte, non foi un lunes calquera. Foi o primeiro día. Cociñou unha torta de limón, mercou un bo queixo, preparou zumes naturais e asegurouse de que sempre houbese algo quente e reconfortante ademais do "café clásico". Convertuse no alumno máis aplicado do seu propio negocio. A poucos, "O Recuncho Alba" encheuse de vida. Os domingos cheiraban a café recentemente moído, a croissants recén cocidos e ás risadas dos nenos. Convertuse no lugar que todos buscaban, o refuxio perfecto para os días de semana e o premio para os de asueto. E ás veces, nun domingo particularmente tranquilo, entra un viaxeiro de sorriso sereno. Pide un café e unha magdalena, e sentase nun recuncho a observar a vida que bulle ao seu redor. O dueño sírvelle cun sorriso de recoñecemento, agradecendo en silencio aquel consello dun samaritano que, sen saber moi ben por qué, tiña o doado de crear milagres cunhas simples palabras. Moitas grazas pola inspiración. E recorda: o teu bar, a túa tenda, o teu proxecto... pode ser o lugar onde ata Deus baixaría a tomarse un café un domingo calquera. Só hai que estar preparado para recibilo. 😂🙏🫶🏽

A un pueblecito con encanto le hacia falta un bar propio y autóctono. El encanto de la familia que lo regenta garantiza la satisfacción. Muy recomendable

"Nuestro Bar" en Muimenta, excelente atención, la comida es espectacular, sirven todo tipo de bebidas y bocatas, es un sitio muy acogedor, atendido por sus propios dueños, Fina y Felix, 100% recomendado!!